گزارش دویچه وله (01.01.2009 و 02.01.2009) : پنجاه سال سوسیالیسم در کوبا دستاوردهای فراوانی برای مردم این کشور داشته است. در این مدت بیسوادی در کوبا ریشه کن شد. انقلاب کوبا از نظر اجتماعی − سیاسی کشور را به پیش راند. در مقایسه با دیگر کشورهای آمریکای لاتین، آموزش و بهداشت در کوبا همچنان در سطح بالایی است. مرگ و میر در میان کودکان حتا از ایالات متحدهی آمریکا نیز کمتر است. سیستم بهداشت کارامد برای همه مردم بوجود آمد و هزاران مدرسه در این کشور ساخته شدند.
اما از سال ۱۹۶۱ سندیکاهای کوبا اختیار اعتصاب را از دست دادند، فعالیتهای کلیسای کاتولیک محدود شدند، مخالفان رژیم کمونیستی دستگیر و روانه زندان شدند. کمیته حقوق بشر کوبا، شمار زندانیان سیاسی را در این کشور ۲۱۹ نفر دانسته است.(شمار زندانیان سیاسی در این کشور در سال ۱۹۶۴ میلادی ۱۵ هزار نفر بودند.)
انقلاب كوبا اين نقطه نظر را مطرح كرد كه يك اقليت مسلح كوچك (گروههای چريكی در مناطق روستایی)
میتواند راه را برای انقلاب سوسياليستی و مـسـتـقــل از طبقه ی كارگر، باز كنند!
اين كار نه به نظريه نياز دارد و نه به ديدگاه سياسی! بلكه عمل و ارادهی يك گروه كوچك، مهم است!
در نتيجه توانايی طبقه ی كارگر و توده هاي تحت ستم
براي رسيدن به آگاهي سياسي و رهبري مبارزه ي آزادي خواهانه ي خود، انكار شد!
كشورهاي امريكاي لاتين ياد گرفتند كه از مدل ِ چه گوارا تبعيت كنند و با پيروان آن متحد شوند
اين به معناي روي گرداندن از طبقه ي كارگر شهري به سوي مبارزه ي مسلح چريكي بود
كه هدفش كشاندن جنگ از نواحي روستايي به شهر ها بود!
در حالي كه فعاليتهاي چريكي مانند آدم دزدي ، گروگان گيري ، و درگيري هاي خشن با ارتش
از نظر سياسي تناه به سردرگمي طبقه ي كارگر كمك مي كند!
0 نظرات:
ارسال يک نظر